Wine - Instrukcja instalacji i konfiguracji

Bardzo obszerne opracowanie obejmujące wszelkie aspekty instalacji, konfiguracji i użytkowania Wine (WINE jest środowiskiem czasu rzeczywistego do uruchamiania programów dla MS-Windows). Tłumaczenia z języka niemieckiego dokonał Wojciech Kapusta.

Installations - und Bedienungsanleitung für WINE

Peter Ganten
peter@ganten.org
7 lipca 2000

przekład z języka niemieckiego:

Wojciech Kapusta
w_kapusta@poczta.onet.pl
20 lutego 2003

Od tłumacza

Niniejsza instrukcja pochodzi z pakietu wine-20021007.i386.rpm, zawarta jest w pliku installation-und-konfiguration.german. Przy tłumaczeniu nie dokonano żadnych zmian w treści, za wyjątkiem zmiany tytułu instrukcji (dosłownie: Instrukcja instalacji i obsługi dla WINE) oraz zmiany nazw kilku przykładowych osobistych katalogów i plików. Autor niniejszego przekładu nie jest zawodowym informatykiem i nie wnika w merytoryczną poprawność tego opracowania. Zastrzeżenia prawne:

Niniejszy przekład może być swobodnie i nieodpłatnie kopiowany, przekazywany i publikowany, oraz używany bez żadnych opłat zarówno do celów prywatnych jak i komercyjnych. Publikacje tego przekładu w mediach komercyjnych dozwolone są tylko za zgodą autora. Jeśli twórcy programu WINE uznają to za stosowne, mogą dołączać ten przekład do pakietów WINE bez żadnego wynagrodzenia dla autora. Autor niniejszego przekładu nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody bezpośrednie czy następcze, powstałe u użytkowników w wyniku jego zastosowania, w szczególności za następstwa sporów prawnych wynikających z ewentualnego naruszenia umów licencyjnych dla oprogramowania.

1 Streszczenie

Tekst ten opisuje instalację, konfigurację i obsługę WINE. WINE jest środowiskiem czasu rzeczywistego do uruchamiania programów dla MS-Windows w systemach operacyjnych GNU/Linux i innych kompatybilnych z UNIX, na komputerach kompatybilnych z Intel-x86; program ten może być również wykorzystywany do przenoszenia na UNIX kodu źródłowego istniejących programów windowsowych. W opracowaniu tym chodzi jednak głównie o instalację i konfigurację środowiska czasu rzeczywistego dla programów windowsowych. Tekst ten był pierwotnie napisany jako materiał do wykładu o WINE i integracji aplikacji widowsowych pod GNU/Linux, na Dni Linuksowe 2000 - 30 czerwca do 2 lipca 2000 w Stuttgarcie.

2 Wprowadzenie

WINE jest daleko idącym przyczynkiem do integracji aplikacji windowsowych pod GNU/Linux. WINE składa się m.in. programu ładującego (loadera), przy pomocy którego programy windowsowe i dosowe mogą być załadowane do pamięci i wykonane przez procesor komputera. Poza tym program ten udostępnia dużą część interfejsów (API) systemów operacyjnych opierających się na Windows. Interfejsy te wykorzystywane są przez programy widowsowe, uruchamiane przez WINE, tak że te programy znajdują to samo, oczekiwane środowisko, jak pod Windows. Ponieważ interfejsy te znajdują się w WINE i ich definicje istnieją w formie plików nagłówkowych (header file), WINE może być również wykorzystywany do przenoszenia kodu źródłowego programów windowsowych do GNU/ Linux czy innych systemów operacyjnych opartych na UNIX. Powstają wtedy prawdziwe programy uniksowe/linuksowe, mające tę samą funkcjonalność jak ich odpowiedniki pod Windows. Zastosowanie jednolitego interfejsu API pod Windows i Linuksem ma dla twórcy oprogramowania tę zaletę, że można projektować i rozwijać tylko jedną wersję kodu źródłowego, która może być używana w obu rodzinach systemów operacyjnych.

Projekt WINE został zapoczątkowany w 1993 roku, prowadzony jest głownie przez ochotników, komunikujących się między sobą przez listy dyskusyjne. W ostatnich czasach projekt WINE uzyskał dodatkowe wsparcie przez liczne przedsiębiorstwa komercyjne, stosujące WINE do przenoszenia swoich programów windowsowych na GNU/ Linux. Dziś WINE jest w stanie uruchomić pod Linuksem większość istniejących programów windowsowych (16 i 32 bitowych), w pewnym ograniczonym zakresie z WINE mogą być używane także programy dosowe. WINE uruchamia programy windowsowe bezpośrednio spod Linuksa, nie są do tego wymagane żadne specjalne rozszerzenia jądra, żadne szczególne uprawnienia, ani nie musi istnieć instalacja Windows. Projekt pozwala na uruchamianie programów pod Linuksem tak samo szybko jak pod Windows, ponieważ nie ma tu miejsca emulacja w rozumieniu interpretacji poleceń dla procesora. W celu uruchomienia określonego programu pod GNU/Linux przy pomocy WINE wymagane są teoretycznie takie same zasoby systemowe, jak pod Windows. Opcjonalnie WINE może wykorzystywać istniejącą instalację Windows. Możliwe jest wtedy przejmowanie ustawień tej instalacji dla programów windowsowych i wykorzystywanie przez WINE oryginalnych części składowych Windows, które w WINE jeszcze nie są dostępne w wystarczającym stopniu.

Poniżej opisano, jak można zainstalować i skonfigurować WINE w systemie GNU/Linux. Punktem wyjścia była dystrybucja Debiana 2.2 (POTATO) i wersja WINE 20000614. Później treść została dopasowana do nowszych wersji WINE (200105xx). W przypadku stosowania innej dystrybucji Linuksa czy innej wersji WINE należy odpowiednio dopasować opisane postępowanie.

W międzyczasie ukazał się w Debianie perfekcyjnie dopasowany pakiet WINE „wine“ Ove Kaavena, który razem z „winesetuptk“ może być używany z dziecięcą łatwością.

3 Pakiet binarny czy kod źródłowy?

Większość dystrybucji Linuksa zawiera dzisiaj pakiety WINE. Są to binaria, zawierające WINE w formie umożliwiającej bezpośrednie uruchomienie. Aktualne wersje można również ściągnąć z różnych stron internetowych. Teoretycznie, po zainstalowaniu pakietu binarnego program powinien nadawać się do sensownej konfiguracji i natychmiastowego użycia. W rzeczywistości, w wielu przypadkach konieczna jest zmiana konfiguracji zainstalowanej z pakietem.

Z powodu szybkiego rozwoju WINE zaleca się obecnie stosowanie kodu źródłowego zamiast pakietów binarnych. Po zdobyciu kodu źródłowego należy go rozpakować, skonfigurować i skompilować. Powstaje wtedy plik binarny, dokładnie dopasowany do posiadanego systemu i oferujący dlatego wyższe prawdopodobieństwo optymalnych wyników, niż w przypadku pakietów binarnych, stworzonych dla inaczej skonfigurowanego systemu. Użycie kodu źródłowego daje poza tym możliwość stosunkowo łatwej aktualizacji programu, przy czym nie zawsze trzeba pobierać kompletnego pakietu. Ponadto, przez użycie aktualnego kodu źródłowego można stwierdzić, czy ewentualnie występujące błędy rzeczywiście istnieją w WINE, i czy nie zostały już usunięte. Przez to zwiększa się prawdopodobieństwo wysyłania sensownych raportów błędów do twórców WINE.

Instalacja pakietów binarnych zależy od systemu pakietów dystrybucji (najczęściej jest to rpm lub deb), jak również od samej dystrybucji. Informacje wymagane do instalacji powinny znajdować się w dokumentacji używanej dystrybucji. W niniejszym opracowaniu opisana jest instalacja WINE z kodu źródłowego.

4 Wymagania systemowe

Aby WINE mógł być skompilowany i uruchomiony, w systemie muszą być zainstalowane następujące programy i pliki:

1. Jądro Linuksa od wersji 2.2.x. (WINE można uruchomić także z jądrem w wersji 2.0.x, jednak te jądra nie obsługują pewnych właściwości, wymaganych przez WINE. Jest to zauważalne szczególnie wtedy, jeśli przy pomocy WINE mają być uruchamiane 32 bitowe programy windowsowe, w których jednocześnie wykonywanych jest kilka wątków (threads)). Numer wersji aktualnie używanego jądra wyświetlany jest po wpisaniu w konsoli polecenia:


uname -r
2. Zaleca się stosowanie biblioteki C GNU (libc6), w wersji od 2.1. Numer wersji aktualnie używanej biblioteki C może być wyświetlony po wpisaniu następującego polecenia:


ls -l /lib/libc.so.*

W niektórych systemach istnieją zarówno starsze biblioteki C libc5, jak i nowsze libc6. Decydująca jest z reguły nowsza wersja. Biblioteka C musi być współużytkowalna (reentrable), aby WINE mógł obsługiwać wielowątkowość (multithreading). Ma to miejsce w wszystkich nowszych dystrybucji Linuksa. Biblioteka C znajduje się w pakiecie libc6. Do kompilacji WINE wymagane są dodatkowo narzędzia programistyczne do biblioteki C. W Debianie znajdują się one w pakiecie libc6-dev.
3. Ponieważ WINE wykorzystuje X Window, wymagane są biblioteki X, i jeśli WINE ma być kompilowane, narzędzia programistyczne dla X. W Debianie biblioteki te zawiera pakiet xlib6g a narzędzia programistyczne pakiet xlib6g-dev.



4. Dla programów, które mają być uruchamiane w trybie tekstowym, WINE może wykorzystywać bibliotekę libncurses. Aby wkompilować w program obsługę dla nich, muszą być zainstalowane narzędzia programistyczne dla tej biblioteki (pakiet libncurses5-dev). Zastosowanie biblioteki ncurses jest jednak opcjonalne.



5. Również opcjonalna jest obsługa biblioteki kompatybilnej z OpenGL, jak np. Mesa. Jeśli w program ma być wkompilowana obsługa OpenGL, w systemie muszą być zainstalowane narzędzia programistyczne OpenGL, np. udostępniane przez pakiet mesag-dev. Dodatkowo są oczywiście wymagane same biblioteki OpenGL.



6. Do kompilacji WINE należy użyć kompilatora C GNU. Obecnie zaleca się wersję 2.95. Ponadto potrzebnych jest kilka standardowych narzędzi, jak make, (f)lex, yacc czy bison, które w większości systemów linuksowych powinny być już zainstalowane.

Zależnie od tego, czy w kodzie wykonywalnym, który ma być otrzymany, mają być zawarte informacje diagnostyczne (debugging informations), do kompilacji i instalacji WINE potrzeba między ok. 100 MB a 250 MB przestrzeni na dysku. Odnośnie procesora komputera nie stawia się żadnych specjalnych wymagań, wystarczający jest procesor klasy Pentium 133 MHz do uruchamiania np. edytorów tekstu. Jednak dla gier i innych aplikacji multimedialnych wymagany jest z reguły szybszy procesor. Ważne jest, aby komputer miał wystarczającą ilość pamięci operacyjnej (RAM). Do uruchamiania większych programów windowsowych komputer powinien być wyposażony w 64 MB RAM.

5 Zdobycie i instalacja kodu źródłowego

WINE można pobrać z Internetu z różnych serwerów, przez FTP albo HTTP. Aktualny kod źródłowy można znaleźć między innymi pod następującymi adresami: ftp://metalab.unc.edu/pub/Linux/ALPHA/wine/development/
ftp://ftp.infomagic.com/pub/mirrors/linux/sunsite/ALPHA/wine/development/
ftp://orcus.progsoc.uts.edu.au/pub/wine/development/
http://metalab.unc.edu/pub/Linux/ALPHA/wine/development/


Przy rozwijaniu WINE nie stosuje się obecnie numerów wersji. Zamiast tego każde wydanie oznaczone jest liczbą, odpowiadającą dacie wydania danej wersji, wg schematu: rok, miesiąc, dzień.

Plik Wine-20000614.tar.gz z jednego z wyżej wymienionych adresów zawiera więc wersję WINE, wydaną 14 czerwca 2000. Zasadniczo zaleca się stosowanie najnowszej wersji. Po pobraniu kodu źródłowego, można go rozpakować do katalogu bieżącego przez wydanie następującego polecenia:


tar -xvzf Wine-20000614.tar.gz

Przy tym Wine-20000614.tar.gz należy naturalnie zastąpić aktualną nazwą ściągniętego pliku. Kod źródłowy rozpakowywany jest do podkatalogu katalogu bieżącego, którego nazwa składa się z słowa wine i, oddzielonej kreską, daty wydania danej wersji, a więc na przykład: wine-20000614. Zaleca się zmianę nazwy tego katalogu na wine, co można wykonać przy pomocy polecenia:

mv wine-20000614 wine

5.1 Aktualizacja kodu źródłowego za pomocą łatek

Obok skompresowanych archiwów .tar, zawierających kod źródłowy WINE, pod wymienionymi adresami znajdują się również tzw. pliki łatek, zawierające jedynie zmiany, które zostały opracowane pomiędzy poszczególnymi dwoma wydaniami WINE. Pliki te są normalnie o wiele mniejsze niż kompletny kod źródłowy, tak że poleca się ich stosowanie, przy aktualizacji programu z jednej wersji do następnej. Jeśli zainstalowany jest np. Wine-20000526, i ma być zaktualizowany do Wine-20000614, należałoby pobrać plik WINE-20000614.diff.gz. Zmiany opisane w tym pliku można zastosować do zainstalowanego kodu źródłowego; w tym celu najpierw należy przejść do katalogu zawierającego kod źródłowy (a więc do katalogu wine, założonego w wyżej opisany sposób) a następnie wywołać program aktualizujący patch:

gunzip -c ../Wine-20000614.diff.gz | patch -p1

Zakłada się przy tym, że plik łatki znajduje się w katalogu nadrzędnym do katalogu zawierającego WINE (wine), i że nosi on nazwę Wine-20000614.diff.gz. Nazwę pliku w podanym poleceniu wzgl. ścieżkę należy odpowiednio dopasować, jeśli używany jest plik o innej nazwie lub aktualizację przeprowadza się z innego katalogu.

5.2 Pobieranie i aktualizacja WINE przy pomocy CVS

Alternatywnie można zainstalować kod źródłowy z serwera CVS projektu WINE. Zaletą tego sposobu jest, że w każdej chwili jest możliwe nieskomplikowane dopasowanie własnego kodu źródłowego do stanu rozwoju projektu, bez oczekiwania na nowe wydanie programu. Dla każdej osoby planującej współpracę przy projekcie zastosowanie CVS jest konieczne. Aby móc używać CVS należy oczywiście zainstalować program cvs. W Debianie jest on zawarty w pakiecie o tej samej nazwie. Po sprawdzeniu, że program jest zainstalowany, przy pomocy zmiennej środowiskowej CVSROOT można określić, skąd ma być pobierany wzgl. aktualizowany kod źródłowy. W przypadku stosowania powłoki bash można w tym celu wprowadzić następujące polecenie:

export CVSROOT=:pserver:cvs@cvs.winehq.com:/home/wine

Następnie można się zarejestrować na serwerze CVS. Do tego celu służy polecenie:

cvs login

Program pyta o hasło dostępu do serwera. Należy użyć hasła cvs. Potem można pobrać kod źródłowy z serwera, wydając następujące polecenie:

cvs -z 3 checkout wine

W katalogu bieżącym tworzony jest podkatalog o nazwie wine. Po zakończeniu wykonywania polecenia w katalogu tym znajdują się aktualny kod źródłowy projektu i kilka dodatkowych plików, wymaganych przez CVS.

W celu uaktualnienia stanu kodu źródłowego można użyć następującego polecenia:

cvs -z 3 update -PAd WINE

Informacje o używanych tu parametrach przy wywoływaniu CVS oraz o innych możliwościach tego programu znajdują się m.in. w podręczniku systemowym dla cvs(1) jak również na stronie internetowej CVS, pod adresem http://www.sourcegear.com/CVS. Dalsze ważne wskazówki odnośnie CVS i WINE dostępne są pod adresem http://www.winehq.com/development/.

6 Konfiguracja i kompilacja kodu źródłowego

Przy założeniu, że kod źródłowy znajduje się w podkatalogu wine katalogu bieżącego, należy najpierw przejść do tego podkatalogu, aby móc przeprowadzić dalsze działania:

cd wine

Następnie można wywołać skrypt configure. Skrypt ten przeprowadza szereg testów, sprawdzających m.in. czy system spełnia wszystkie konieczne warunki i czy zainstalowane są wymagane narzędzia programistyczne. Następnie tworzy on pliki, przez które sterowana jest kompilacja kodu źródłowego. Skrypt ten można uruchomić z różnymi parametrami, przy pomocy których można np. określić, że w tworzonych programach i bibliotekach nie mają być zawarte informacje diagnostyczne (debug). Pełna lista opcji dostępnych dla configure wyświetlana jest po wywołaniu skryptu z opcją --help. Normalnie wystarcza wywołanie tego skryptu w następujący sposób:

./configure

Jeśli configure nie może znaleźć ważnych danych czy właściwości systemu, może nastąpić komunikat błędu lub ostrzegawczy. Takie błędy należy usunąć przed kontynuacją kompilacji kodu źródłowego.

W następnym etapie odbywa się kompilacja kodu źródłowego. W tym celu należy użyć kolejno po sobie następujących poleceń:

make depend
make

Na partycji, na której znajduje się katalog z kodem źródłowym, wymagane jest tymczasowo około 230 MB przestrzeni dla kompletnej kompilacji. Większa część tej przestrzeni wymagana jest przez przy tym przez informacje diagnostyczne (debug) w plikach wynikowych (object files), tworzonych podczas kompilacji. Jeśli nie zamierza się badać błędów w WINE, pliki binarne mogą być tworzone również bez informacji diagnostycznych; w tym celu drugie z wyżej wymienionych poleceń należy zastąpić poleceniem podanym niżej (wtedy do kompilacji wymagane będzie tylko około 80 MB pamięci dyskowej).

make CFLAGS="-O2"

Teraz WINE może zostać zainstalowany w systemie. W tym celu należy, z uprawnieniami administratora, wydać polecenie:

make install

W wyniku tego wykonywalne programy WINE zostają standardowo zainstalowane w katalogu /usr/local/bin, biblioteki programu w katalogu /usr/local/lib, strony podręcznika w katalogu /usr/local/man, a niektóre pliki nagłówkowe w katalogu /usr/local/include/wine.

Uwaga:
W niektórych dystrybucjach (np. w Debianie), system standardowo nie poszukuje bibliotek programów w katalogu /usr/local/lib. Jeśli przy uruchomieniu WINE otrzymuje się komunikat, że określone biblioteki nie mogą zostać załadowane, należy wpisać nazwę tego katalogu w pliku /etc/ld.so.conf (w oddzielnej linii) a potem wywołać program ldconfig.

7 Konfiguracja

Jak wiele programów uniksowych, WINE może być konfigurowany przez jeden plik konfiguracyjny, obowiązujący dla całego systemu, albo przez plik użytkownika w jego katalogu domowym. Plik konfiguracyjny użytkownika nosi nazwę ~/.wine/config.

7.1 Budowa pliku konfiguracyjnego

Format pliku podobny jest do znanych z Windows plików *.ini, jednak jest trochę zmieniony, na format Wine-Registry. Plik składa się z pojedynczych bloków (sekcji), które rozpoczynają się od identyfikatorów, znajdujących się w nawiasach prostokątnych i oddzielnych liniach. Wewnątrz sekcji znajdują się pary zmiennych i wartości, połączone ze sobą znakiem równości. Pary te również znajdują się w oddzielnych liniach. Komentarze wprowadzane są do pliku przez znak średnika. Poza tym można używać pustych linii, dla podkreślenia struktury pliku. Przykładem takiej sekcji może być:

[Drive C]
"Path" = "/home/karol"
"Type" = "hd"
"Label" = "Dysk.C"
"Filesystem" = "win95"

Poza tym możliwe jest wykorzystywane w pliku konfiguracyjnym wartości zmiennych środowiskowych. W tym celu, w miejsce wartości należy wpisać nazwę zmiennej środowiskowej w nawiasie klamrowym i poprzedzić ją znakiem dolara. Jeśli zmiennej Path z powyższego przykładu miałaby być przyporządkowana wartość, którą w chwili wykonywania WINE ma zmienna środowiskowa HOME, odpowiednia linia powinna być zapisana następująco:

"Path" = "${HOME}"

W katalogu głównym kodu źródłowego WINE, w pliku documentation/samples/config, znajduje się przykład, mogący służyć jako szablon do stworzenia własnego pliku konfiguracyjnego. Plik ten zawiera wszystkie ważne sekcje i zmienne, musi być jednak dopasowany do własnej konfiguracji użytkownika, przed pierwszym użyciem WINE. Przy założeniu, że katalog kodu źródłowego WINE ma nazwę wine i jest podkatalogiem katalogu domowego, szablon ten może zostać skopiowany na właściwe miejsce przy pomocy następującego polecenia:

cp ~/wine/documentation/samples/config ~/.wine/config

Wartości, które zostają przyporządkowane zmiennym w pliku konfiguracyjnym, można podzielić na trzy typy: łańcuchy znaków, liczby i wartości logiczne. W przypadku wartości logicznych można wprowadzać true albo false, 1 albo 0 względnie yes albo no. W poniższych przykładach stosuje się zapis true / false.

7.2 Konfiguracja liter napędów

Między Uniksem / Linuksem z jednej strony a DOS i Windows z drugiej ma miejsce parę różnic w sposobie oznaczania nośników danych i plików. W Uniksie / Linuksie istnieje system plików z jednym katalogiem głównym - root (/), z którym związane są różne nośniki danych przez specjalne polecenie (mount). Wszystkie pliki na związanych nośnikach danych mogą być dlatego używane w obrębie tego systemu plików. DOS i Windows stosują jednak dla każdego rozpoznanego nośnika danych własny system plików. W celu jednoznacznego określenia danego pliku w tych systemach jest konieczne podawanie, obok ścieżki dostępu i nazwy pliku, tak zwanej litery napędu. Przeważnie litera napędu A odpowiada pierwszemu napędowi dyskietek a litera C pierwszej partycji dysku twardego systemu.

Ponieważ programy, które są napisane dla DOS czy Windows, używają liter napędów do określania plików, WINE musi odwzorować te litery w uniksowym systemie plików. Problem został rozwiązany w następujący sposób: w pliku konfiguracyjnym (~/.wine/config) każdej literze napędu przyporządkowuje się katalog w uniksowym systemie plików. Katalog ten przedstawia (z punktu widzenia programów windowsowych) katalog główny odpowiedniego napędu. Jeśli więc przykładowo katalog /var/winroot został przyporządkowany literze napędu C i program windowsowy pod WINE będzie próbował otworzyć plik C:Dokumentyurz-skarbowy.doc, w rzeczywistości zostanie otwarty plik /var/winroot/Dokumenty/urz-skarbowy.doc, pod warunkiem, że ten plik istnieje. W wyniku tego mechanizmu można również osiągnąć to, że z programów windowsowych, które uruchamiane są pod WINE, można mieć dostęp tylko do części uniksowego systemu plików.

Dalsza różnica między systemami plików DOS / Windows a Unix / Linux polega na uwzględnianiu dużych i małych liter w nazwach plików. Podczas gdy w Linuksie jest całkowicie możliwe, że w jednym katalogu jednocześnie znajdują się pliki z nazwami list.txt, List.txt i list.TXT, w Windows jest to wykluczone; ponadto może zostać otwarty plik np. list.txt, o ile istnieje, ale w rzeczywistości mógł być wywoływany List.txt. Ponadto, większość programów napisanych dla DOS czy Windows 16 bit, oczekuje, że nazwy plików nie będą dłuższe niż 8 znaków plus 3 znaki rozszerzenia. Z tego powodu WINE musi zadecydować, który plik powinien zostać w rzeczywistości otwarty, jeśli istnieje kilka możliwości w związku z istnieniem dużych i małych liter w nazwach, poza tym musi zmieniać nazwy plików na 8-znakowe, jeśli pliki wywoływane są przez programy 16-bitowe.

W przypadku, gdy WINE ma być używany z istniejącą instalacją Windows, należy zwracać uwagę na to, aby litery napędów zgadzały się pod Windows i WINE. Jeśli więc instalacja Windows znajduje się na przykład na partycji /dev/hda1, która pod Windows określana jest jako dysk C, pod GNU / Linux partycja ta powinna znajdować się w dowolnym katalogu a katalog ten powinien być w pliku konfiguracyjnym WINE przyporządkowany znowu literze napędu C, bo w przeciwnym przypadku oczywiście może dojść do konfliktów z programami już zainstalowanymi z istniejącą konfiguracją.

Przykład przyporządkowania katalogów uniksowych i liter napędów w pliku konfiguracyjnym przytoczono już wyżej. Taka definicja składa się z sekcji, której nazwę tworzy się z słowa kluczowego Drive i litery napędu, dla którego ma obowiązywać ta definicja. Przykładem byłoby więc [Drive C]. Potem następują różne zmienne, przez które określane są właściwości napędu. Najważniejszą z tych zmiennych jest Path. Przy jej pomocy określa się, któremu katalogowi uniksowemu ma odpowiadać ten napęd (przykłady: "Path" = "/home/karol", "Path" = "${HOME}"). Dalsze zmienne mają następujące znaczenia:

Type
Windows może informować aplikacje, jakiego typu jest określony nośnik danych (dysk twardy, CD-ROM, itd.). Przy pomocy tej zmiennej informuje się WINE, jakiego typu powinien być dany napęd. Możliwymi wartościami są: floppy (napęd dyskietki), hd (partycja dysku twardego), cdrom (napęd DC-ROM) i network (sieć). Ogólnie zaleca się podawanie typu, który odpowiada katalogowi uniksowemu, przyporządkowanemu danemu napędowi.
Przykład: "Type" = "floppy".

Label
Pod DOS i Windows napędy mogą mieć tak zwane etykiety. Nazwa ta może być wymagana przez aplikacje windowsowe. Przy pomocy tej zmiennej można określić, jaką nazwę nośnika ma zwrócić WINE, w przypadku żądania nazwy napędu przez aplikację. Nazwa nośnika (etykieta) nie może być dłuższa niż 11 znaków.
Przykład: "Label" = "Dysk1".

Serial
Każdy napęd ma pod Windows tak zwany numer seryjny, który również jest żądany przez programy windowsowe. Zmienna ta pozwala określić w formie ośmiopozycyjnej liczby szesnastkowej, jaki numer seryjny ma być zwracany w takim przypadku.
Przykład: "Serial" = "23f78a6b".

Filesystem
Ta zmienna określa, jakie właściwości ma mieć emulowany system plików na danym napędzie. Możliwe są następujące wartości:



msdos
Na takim napędzie dopuszczalne są tylko nazwy plików o długości 8 znaków i z rozszerzeniem składającym się z 3 znaków. Nie są uwzględniane różnice między dużymi a małymi literami. Alternatywnie dla msdos mogą być używane określenia dos lub fat dla tego typu systemu plików.

win95
Napęd ten dopuszcza długie nazwy plików. DOS i 16-bitowe programy windowsowe mogą jednak nadal używać krótkich nazw plików. Nie są uwzględniane różnice między dużymi a małymi literami. Jest to ustawienie zalecane dla prawie wszystkich aplikacji. Alternatywnie dla win95 typ ten może być określany również jako vfat.

unix
Ten system plików na napędzie zachowuje się podobnie jak typowy uniksowy system plików, tzn. nazwy plików mogą mieć normalnie dozwoloną długość i rozróżniane są duże i małe litery. Z ustawieniem tym nie radzi sobie większość programów windowsowych. Problemy występują na przykład wtedy, gdy program windowsowy najpierw zapisze plik pod nazwą Dane a potem będzie chciał go otworzyć pod nazwą DANE.

Uwaga:
Należy uwzględnić, że przez to ustawienie nie określa się, jakie właściwości ma będący podstawą uniksowy system plików, lecz jakie właściwości mają być emulowane przez WINE dla odpowiedniego napędu. A więc jest całkiem możliwe (a najczęściej wymagane) stosowanie ustawienia win95 dla napędu, który znajduje się w uniksowym systemie plików. Jeśli jednak na nośniku danych, na którym znajduje się katalog przyporządkowany temu napędowi, istnieje system plików FAT, obsługiwany przez linuksowy sterownik FAT (a nie, jak to jest powszechne, przez sterownik VFAT), musi być używany system plików msdos, ponieważ w przeciwnym przypadku może zdarzyć się, że WINE będzie próbował na tym nośniku zapisywać o długich nazwach, co doprowadziłoby do błędu.
Przykład: "Filesystem" = "win95".

Device
W szczególnych przypadkach konieczne jest, aby programy windowsowe bezpośrednio, a więc z obejściem systemu plików, zapisywały czy odczytywały z nośnika danych. Żeby było to możliwe także przy pomocy WINE, można tu podać nazwę pliku urządzenia, która reprezentuje ten nośnik pod Linuksem. Jest to sensowne tylko wtedy, jeśli katalog przyporządkowany danemu napędowi odpowiada punktowi montowania podanego tu nośnika danych. Bezpośredni dostęp do urządzenia powinien być normalnie dozwolony tylko dla takich nośników danych, których zawartość nie musi być specjalnie chroniona (ew. dyskietki), albo z których i tak możliwy jest tylko odczyt (np. CD-ROMy). Aby mógł być możliwy zapis na tym nośniku, jest oczywiście dodatkowo konieczne posiadanie wystarczających praw do danego pliku urządzenia.
Przykład: "Device" = "/dev/fd0".

FailReadOnly
Szereg programów windowsowych otwiera z zasady pliki do odczytu i zapisu, także jeśli ma nastąpić jedynie odczyt z danego pliku. Zachowanie to prowadzi zazwyczaj do tego, że pliki, w których nie wolno zapisywać z WINE, albo które znajdują się na nośnikach, których nie można zapisywać (jak CD-ROM), nie mogą być otwierane. Z tego powodu WINE otwiera pliki standardowo do odczytu, jeśli plik nie został otwarty do odczytu i do zapisu. Jeśli zmienna FailReadOnly ustawiona jest na wartość true, WINE zachowuje się tak, jak to jest powszechne w Uniksie i wysyła do programu windowsowego komunikat błędu, jeśli plik nie może zostać otwarty do zapisu. Z reguły zaleca się przejęcie ustawienia standardowego.
Przykład: "FailReadOnly" = "true".

ReadVolInfo
Jeśli wartość tej zmiennej ustawiona jest na true, WINE próbuje odczytać numer seryjny i nazwę (etykietę) nośnika danych danego napędu, bezpośrednio z tego nośnika. W tym celu musi być przyporządkowany napędowi plik urządzenia (Variable device). Ustawienie to jest sensowne przede wszystkim dla takich programów, które działają tylko wtedy, gdy przykładowo w napędzie znajduje się właściwy CD-ROM i stwierdzają to w oparciu o nr seryjny lub nazwę (etykietę) nośnika.
Przykład: "ReadVolInfo" = "true".

7.3 Ustawienia ogólne

W sekcji [wine] pliku konfiguracyjnego przeprowadza się najważniejsze ustawienia ogólne. W istocie chodzi tu o określenia katalogów. Należy uwzględnić, że te określenia katalogów muszą nastąpić w sposób normalny dla DOS i Windows. Oznacza to, że przed każdym katalogiem należy podać literę napędu. Litera napędu i katalog oddzielone są dwukropkiem, poza tym poszczególne katalogi nie są oddzielane od siebie normalnym ukośnikiem lecz ukośnikiem odwrotnym (backslash). Dane te są tłumaczone na uniksowe nazwy plików przez przyporządkowanie liter napędów, opisane w poprzednim rozdziale.

Windows
W systemie Windows katalog Windows odgrywa szczególną rolę. Programy zapisują w nim często pliki inicjujące a programy instalacyjne kopiują niekiedy różne dane do tego katalogu. Przy pomocy zmiennej Windows określa się, który katalog ma być traktowany przez programy uruchamiane pod WINE jako katalog Windows. Podany tu katalog musi istnieć, zanim WINE zostanie uruchomiony po raz pierwszy. Jeśli WINE ma używać istniejącej instalacji Windows, należy podać tu katalog, w którym znajduje się ta instalacja.

Jeśli WINE ma być używany z istniejącą instalacją Windows i instalacja ta znajduje się na partycji dysku twardego, która pod Windows oznaczona jest literą napędu C: a pod Linuksem reprezentowana jest przez plik urządzenia /dev/hda1, partycja ta może być pod Linuksem połączona z katalogiem /Windows. Wtedy katalogowi temu, w sekcji dla konfiguracji liter napędów, należałoby przyporządkować literę napędu C:, jak w przykładzie:

[Drive C]
"Path" = "/Windows"
"Type" = "hd"
"Label" = "windows"
"Filesystem" = "win95"

Dalej, jeśli nazwa katalogu Windows tej instalacji brzmi windows (a więc w Windows C:windows i w Linuksie /Windows/windows), w sekcji [wine] pliku konfiguracyjnego należałoby przeprowadzić następujące ustawienie:

"Windows" = "C:Windows"

W przypadku, gdy WINE miałby być jednak używany bez istniejącej instalacji Windows, jako katalog główny dla tego napędu może służyć dowolny katalog, zawierający katalog Windows, na przykład /Windows. W tym katalogu należy założyć katalog windows, który, jak opisano wyżej, w sekcji [wine], musi być zadeklarowany jako katalog systemowy Windows.

System
Katalog System ma podobne znaczenie, jak katalog Windows. W Windows znajdują się w tym katalogu w zasadzie biblioteki programów; standardowo jest to podkatalog katalogu Windows. Katalog ten musi również istnieć, zanim WINE zostanie uruchomiony po raz pierwszy. Także tu musi być podany katalog System istniejącej instalacji Windows, jeśli taka instalacja ma być używana. W Windows 95 / 98 katalog ten ma standardowo nazwę system, a w Windows NT nazwę system32.
Przykład: "System" = "C:WindowsSystem".

Temp
Katalog Temp jest używany przez wiele programów windowsowych do zapisu danych tymczasowych. Aby mogło się to odbyć, należy podać tu katalog, znajdujący się w napędzie, odpowiadającym katalogowi uniksowemu z prawem do zapisu.
Przykład: "Temp" = "D:tmp".

Path
Zmienna ta ma to samo znaczenie co zmienna środowiskowa PATH w Uniksie. Jej wartość składa się z łańcucha poszczególnych nazw katalogów, przeszukiwanych pod kątem uruchamianych programów, jeśli nazwa takiego programu zostanie podana bez nazwy katalogu (ścieżki dostępu). Należy zwrócić uwagę, że poszczególne elementy tej zmiennej pod Windows nie są oddzielane dwukropkiem tylko średnikiem; poza tym wiele programów windowsowych oczekuje, że w tej zmiennej zawarte są katalogi Windows i System.
Przykład: "Path" = "C:Windows;C:WindowsSystem;D:Winstuff".

Profile
Zmienna ta jest używana przez WINE do załadowania części rejestru systemowego dotyczącej użytkownika, z istniejącej instalacji Windows. Jeśli chodzi tu o istniejącą instalację Windows 95/98, która nie została skonfigurowana dla wielu użytkowników, albo w przypadku, gdy WINE ma pracować bez istniejącej instalacji Windows, zmienna Profile nie musi być określana. Jeśli jednak ma być używana instalacja Windows NT albo Windows 95/98 z wieloma użytkownikami, należy tu określić, z którego katalogu WINE ma załadować dane z rejestru, dotyczące użytkownika. Katalogi te znajdują się zazwyczaj w podkatalogu Profiles katalogu Windows i noszą nazwy użytkowników, których konfiguracje zawierają.
Przykład: "Profile" = "C:WindowsProfilesAnna".

GraphicsDriver
WINE może stosować różne sterowniki do wyświetlania graficznego. Przy pomocy tej zmiennej określa się sterownik, który ma być używany. Chwilowo do dyspozycji są dwa sterowniki, a mianowicie x11drv dla systemu X Window i ttydrv do stosowania WINE na konsoli. Sterownik ttydrv obecnie nie jest w pełni funkcjonalny, dlatego zaleca się stosowanie tylko sterownika x11drv; jest to również ustawienie standardowe, gdy ta zmienna nie jest określona.
Przykład: "GraphicsDriver" = "x11drv".

7.4 Konfiguracja bibliotek

Tak jak programy uniksowe czy linuksowe, programy windowsowe składają się z reguły z właściwego pliku programu i szeregu bibliotek programowych, które łączone są z programem przy jego ładowaniu lub później. Wiele bibliotek programowych pod Windows stanowi jednocześnie interfejs dla systemu operacyjnego. Obok właściwych programów windowsowych wymagane są więc te biblioteki dla umożliwienia pracy programu.

WINE udostępnia dużą ilość bibliotek normalnie dostępnych w Windows. Biblioteki dostępne są albo w postaci oddzielnych plików, standardowo w katalogu /usr/local/lib, albo są zawarte bezpośrednio w pliku programu. WINE jest również w stanie używać normalnych bibliotek Windows; jest to konieczne np. w sytuacji, gdy przez program wymagana jest biblioteka, nie będąca standardową biblioteką Windows, lecz dodawana do systemu podczas instalacji danego programu. Takie biblioteki nie są normalnie dostarczane przez WINE.

Jeśli WINE używany jest z istniejącą instalacją Windows, można ewentualnie w niektórych przypadkach używać bibliotek z instalacji Windows, zamiast dostarczanych przez WINE. Są one w wielu przypadkach bardziej kompletne i dlatego mogą uruchamianemu programowi lepiej zapewnić oczekiwaną funkcjonalność. Należy przy tym jednak zwrócić uwagę na to, że możliwe jest to tylko w przypadku takich bibliotek, które nie zawierają funkcji systemowych. Natomiast biblioteki zawierające jedynie zwykły kod programu, jak np. często wymagane dialogi, mogą być bezproblemowo używane z istniejącej instalacji Windows.

W Windows 95/98 większość bibliotek jest do dyspozycji w różnych wersjach: wersjach 32-bitowych, które mogą być ładowane przez programy 32-bitowe, i w wersjach 16-bitowych, które mogą być używane przez programy 16-bitowe. Obie wersje używają z reguły kodu programu z przynależnej drugiej wersji (pod Windows 95/98 właściwe funkcje znajdują się przeważnie w bibliotekach 16-bitowych, które są ładowane i wywoływane przez wersje 32-bitwe). Dlatego konieczne jest ładowanie zawsze obu wersji biblioteki jako biblioteki Windows albo WINE, inne ustawienia prowadzą z reguły do błędów natychmiast po wywołaniu WINE. Poniższe zestawienie wskazuje, które najważniejsze biblioteki 16- i 32-bitowe są wspólne, i daje informacje, czy te biblioteki mogą być ładowane z istniejącej instalacji Windows, czy też muszą być koniecznie dostarczane przez WINE. W zestawieniu najpierw wymieniana jest biblioteka 16-bitowa a następnie 32-bitowa.

krnl386
kernel32
Ta biblioteka udostępnia interfejs dla podstawowych funkcji systemów operacyjnych Windows, jak dostęp do plików, wejście i wyjście czy synchronizacja procesów. Dlatego tu nie mogą być używane biblioteki z instalacji Windows.

-
ntdll
Ta biblioteka zawiera interfejs dla systemu operacyjnego Windows NT. Dlatego musi być używana wersja WINE.

-
advapi32
Tu znajdują się m.in. funkcje dla dostępu do rejestru Windows jak również funkcje zabezpieczające i kryptograficzne. Z reguły zaleca się stosowanie wersji WINE tej biblioteki.

winsock
wsock32
Tu znajduje się interfejs Protokołu Internetowego (Internet Protokoll) IP z Windows. W czasie pracy z WINE wykorzystywana jest funkcjonalność IP systemu linuksowego, tak więc tu muszą być używane wersje WINE tych bibliotek. Wywołania IP programów windowsowych zostają przez nie przekazane dalej do Linuksa.

gdi
gdi32
GDI odpowiada za Graphics Device Interface. Biblioteka ta stwarza jednolity interfejs do wyświetlania na ekranie i dla drukarek. Także tu muszą być używane wersje WINE.

user
user32
User udostępnia m.in. funkcje dla zarządzania oknami, dla menu albo do obsługi schowka. Wersje tych bibliotek z Windows 95/98 mogły być wcześniej używane z WINE, pod pewnymi warunkami. Biblioteki USER z Windows NT wywołują z reguły funkcje w jądrze (kernel) NT i dlatego nie mogą być używane z WINE. Zaleca się stosowanie bibliotek user z WINE.

lzexpand
lz32
Obie te biblioteki udostępniają funkcje do dekompresji archiwów LZ. Takie funkcje są wymagane głownie przez programy instalacyjne. Windowsowe wersje tych bibliotek używają niektórych funkcji z biblioteki jądra (kernel), które obecnie nie są zaimplementowane w WINE. Dlatego muszą być używane wersje dostarczane przez WINE.

commctrl
comctl32
Ta biblioteka (common controls) udostępnia funkcje do tworzenie często używanych elementów okien, jak listwy narzędziowe czy wskazania (paski) stanu. Może być używana zarówno wersja z WINE jak i z Windows.

commdlg
comdlg32
Tu znajdują się kompletne dialogi, często używane przez programy windowsowe. (wybór koloru, czcionki, wyszukiwanie i zastępowanie itd.). Także tu można używać do wyboru - wersję z Windows i z WINE.

shell
shell32
Ta biblioteka powłoki zawiera większą część windowsowych interfejsów użytkownika. Jest ona wykorzystywana szczególnie przez Explorera (managera plików) i wiele innych aplikacji, które obsługują funkcje jak np. "przeciągnij i upuść" (Drag-and-Drop). W zasadzie można używać zarówno wersję windowsową jak i z WINE.

-
crtdll
To jest standardowa biblioteka C czasu rzeczywistego z Windows. Chwilowo wersja windowsowa jest bardziej kompletna i dlatego niektóre programy nie działają prawidłowo z wersją z WINE.


Obok wymienionych tu najważniejszych bibliotek systemowych WINE udostępnia szereg dalszych bibliotek, na przykład do obsługi aplikacji multimedialnych. Jeśli do dyspozycji jest instalacja Windows, w wielu przypadkach zaleca się wypróbowanie, czy program działa lepiej z wersją WINE, czy z windowsową tych bibliotek.

W pliku ~/.wine/config znajdują się dwie sekcje, przy pomocy których określa się, które biblioteki mają być ładowane z instalacji Windows. Poza tym, ustawienia te mogą być nadpisane przy wywołaniu WINE z konsoli. Ogólnie zaleca się przejęcie ustawień z przykładowej wersji pliku konfiguracyjnego (documentation/samples/config), i zmianę ich tylko w przypadku, gdy określone programy nie działają prawidłowo z tymi ustawieniami wstępnymi. Jeśli mają być używane biblioteki z instalacji Windows, należy zwrócić uwagę na to, żeby mogły być znalezione przez WINE. Wymaga to z reguły wskazania na katalog windows względnie system istniejącej instalacji Windows przy pomocy zmiennych Windows i System w ogólnej części konfiguracji oraz wymienienia obu tych katalogów w wartości zmiennej Path.

W sekcji [DllDefaults] można przeprowadzić następujące dwa ustawienia:

DefaultLoadOrder
Przy pomocy tego ustawienia określa się, jaka ma być standardowa kolejność prób załadowania biblioteki przez WINE. Kolejność ta jest definiowana przez następujące słowa kluczowe:



native
WINE ma próbować załadowania windowsowej wersji danej biblioteki.

builtin
WINE ma próbować załadowania własnej wersji danej biblioteki.

elfdll
biblioteki elfdll są szczególną formą bibliotek windowsowych, udostępnianych przez WINE. Pierwotnie były planowane do zastąpienia wbudowanych bibliotek, jednak z biegiem czasu wbudowane biblioteki otrzymały wiele funkcji planowanych dla elfdll, tak że ta forma bibliotek obecnie nie ma specjalnego znaczenia.

so
W niektórych przypadkach istnieją linuksowe i windowsowe wersje bibliotek, nie różniące się zarówno pod względem działania jak i możliwych do wywołania funkcji w bibliotece. Jeśli program windowsowy chce załadować windowsową wersję takiej biblioteki, WINE może próbować zamiast niej załadować wersję linuksową i wywoływać jej funkcje zamiast funkcji w wersji windowsowej. Przy pomocy słowa kluczowego so można ustawić takie zachowanie.

Przez kolejność, z jaką te słowa kluczowe zostały przyporządkowane zmiennej DefaultLoadOrder określa się, w jakiej kolejności WINE ma używać poszczególnych strategii. Jeśli, na przykład, wprowadzono "DefaultLoadOrder" = "native, builtin, so", gdy dana biblioteka musi być załadowana WINE próbuje najpierw załadować bibliotekę windowsową. Jeśli się to nie uda (z reguły gdy tej biblioteki nie ma lub nie można jej znaleźć), WINE próbuje użyć swojej biblioteki, i jeśli również takiej nie ma, próbuje bezpośrednio załadować jej wersję uniksową.

W sekcji [DllOverrides] można z powrotem zmienić określone w poprzedniej sekcji zachowanie dla poszczególnych bibliotek. Podczas gdy ogólnie strategia próby załadowania w pierwszej kolejności windowsowej wersji biblioteki jest dobra, dla określonych bibliotek nie może to mieć miejsca w żadnym wypadku (jak opisano wyżej) i muszą być używane wersje z WINE. Jako zmienne wymienione są w tej sekcji te biblioteki, dla których musi obowiązywać specjalna kolejność. Za znakiem równości podawana jest kolejność wymagana dla danych bibliotek, tak jak to opisano w poprzedniej części.
Przykład:

[DllOverrides]
"krnl386, kernel32" = "builtin"
"gdi, gdi32" = "builtin"
"user, user32" = "builtin"
"shell,shell32" = "native, builtin"

7.5 Konfiguracja sterownika graficznego X11

Sterownik graficzny X11 jest interfejsem między funkcjami graficznymi systemów windowsowych a systemem X Window. Umożliwia używanie przez programy windowsowe pod WINE systemu X Window podobnie, jak używają one w Windows normalnej karty graficznej. Zachowanie się tego sterownika ustawiane jest w sekcji x11drv pliku konfiguracyjnego. Do dyspozycji są następujące zmienne:

PrivateColorMap
Jeśli zmienna ta ustawiona jest na true, WINE używa własnej palety kolorów. W przypadku serwerów X, które obsługują głębię 256 kolorów (8 bit) lub mniejszą, konsekwencją tego jest, że inne okna mogą być ewentualnie wyświetlane w złych kolorach, gdy okna WINE są na pierwszym planie. Jednak z tym ustawieniem WINE może lepiej oddawać kolory, niż bez niego. W przypadku serwerów X obsługujących głębię kolorów większą niż 256, ustawienie to nie ma znaczenia.

AllocSystemColors
Jeśli WINE nie używa własnej palety kolorów, można tu ustawić, ile kolorów z palety systemowej może być używane przez WINE. Najwyższą możliwą wartością jest tu 256, gdyż przy lepszej głębi kolorów nie używa się palety.
Przykład: "AllocSystemColors" = "100".

PerfectGraphics
W niektórych miejscach WINE ma możliwość wykonywania operacji graficznych albo w sposób zapewniający dużą szybkość, albo z wysoką dokładnością. Jeśli zmienna ta ustawiona jest na true, pierwszeństwo ma dokładność przedstawienia.
Przykład: "PerfectGraphics" = "false".

UseDGA
DGA (Direct Graphics Access) - bezpośredni dostęp do grafiki - jest rozszerzeniem Xfree86, umożliwiającym bezpośredni dostęp do pamięci karty graficznej. W wyniku tego operacje graficzne mogą być przeprowadzane o wiele szybciej niż normalnie. Biblioteka DirectDraw (Direct X) z WINE może obsługiwać to rozszerzenie, przez co szczególnie gry mogą działać z podobną prędkością jak pod Windows. Jeśli DGA wymaga bezpośredniego dostępu do sprzętu, z reguły konieczne są do tego uprawnienia administratora. Użycie DGA włączane jest przez ustawienie "UseDGA" = "true" a wyłączane - przez "UseDGA" = "false".

Uwaga:
Aplikacje używające DirectDraw standardowo próbują przełączyć ekran na określoną rozdzielczość i głębię kolorów. WINE może wprawdzie zmieniać rozdzielczość, jeśli w pliku XF86Config znajduje się definicja wymaganego trybu; ponieważ jednak system X Window nie obsługuje zmiany głębi kolorów, często konieczne jest uruchomienie serwera X w wymaganej głębi kolorów przed uruchomieniem WINE.

UseXShm
Tu chodzi o inne rozszerzenie systemu X Window, które umożliwia szybsze operacje graficzne.
Przykład: "UseXShm" = "true".

DXGrab
Opcja ta powoduje, że wskaźnik myszy - przy użyciu DirectDraw (DirectX) - nie może opuścić okna sterowanego przez DirectDraw. Jest to konieczne do prawidłowej obsługi niektórych programów, równocześnie zapobiega się uaktywnianiu innych okien myszą, np. aby zakończyć pracę WINE.
Przykład: "DXGrab" = "false".

ScreenDepth
Niektóre serwery X obsługują różne głębie kolorów na tym samym ekranie. Przy pomocy tej zmiennej można wybrać, jaka głębia kolorów ma być używana w takim przypadku.

Managed
WINE może wyświetlać okna programów windowsowych niezależnie od stosowanego menedżera okien albo poddać je kontroli tego menedżera. Ta druga możliwość oferuje lepszą integrację programów windowsowych z środowiskiem roboczym Linuksa, ponieważ okna wyświetlane i obsługiwane są tak samo jak okna programów linuksowych. Który z dostępnych trybów wyświetlana ma być używany, podaje się zazwyczaj w poleceniu przy wywoływaniu WINE. Przy pomocy tej zmiennej można określić w pliku konfiguracyjnym, czy okna sterowane prze WINE mają standardowo używać menedżera okien ("Managed" = "true").

DesktopDoubleBuffered
Opcja ta powinna być ustawiona na true, jeśli z WINE używane są programy wykorzystujące OpenGL. Przez to polepsza się obraz tych aplikacji.